Sjoerd is 52 jaar en 28 jaar beroepschauffeur.

Hieronder kunt u het artikel lezen wat werd geplaatst in de 'Gezant'  3/2010 van de stichting Epafras.

Mijn naam is Sjoerd V. Ik ben in Zweden aangehouden met 483 kilo Cannabis. Het zat in de vrachtwagen met een lading chocolade verstopt. De auto heb ik gekregen in Nederland met een zegel van de douane erop. Nu hebben ze mij veroordeeld tot tien jaar. Ik zou nu wel eens willen weten: 'wat kan een chauffeur nu nog doen om veilig te rijden". Ik wist hier niets van af. De douane heeft de zegel weggegooid (verloren) maar heeft wel gezegd dat de auto verzegeld was. Er zijn geen vinderafdrukken en er is geen DNA van mij gevonden. Wat kan ik doen om veilig te rijden? Het is wel heel moeilijk voor een chauffeur om zijn onschuld te bewijzen. En ik spreek de taal niet. Ze zeggen hier dat ik het niet gedaan heb, maar dat ik er wel vanaf wist, dus tien jaar.

Ik hoop dat iedereen die dit leest nu begrijpt dat als je een auto krijgt met een zegel, je nog steeds niet veilig bent. Mijn hoop heb ik opgegeven, ik weet het niet meer. Dit is de eerste keer en ik weet me geen raad, wat moet ik doen?

De advocaat zegt dat het verkeerd is wat hier gebeurt maar kan er niets aan doen zegt hij. Ik ben aangehouden op 16 september 2009 en ben veroordeeld op 9 juni 2010. Ik heb in volle beperking gezeten, dus geen contact met familie en kinderen. Ik heb inmiddels contact gehad met mijn zuster en zij heeft een email gehad van de douane, waarin staat dat ik vrij kom. Zo zie je maar weer. Ze maken de familie ook stuk. Dus ik weet niet meer wat ik moet doen.
Nog een laatste vraag. Kan het ook wat vlugger met de WOTS, of duurt dat gewoon zo lang? Je kunt wel merken dat ik echt hopeloos ben. Ik weet het niet meer.



Uit de brief van 5 december 2012:

Het is hier slecht geregeld wat bezoek aangaat. Als ik de één wat vraag moet hij/zij het eerst weer aan een ander vragen. En een goed antwoord krijg ik niet. Ik heb gevraagd om bezoekformulieren maar nu gaan ze eerst met de chef overleggen welke papieren dat dan zijn die ik op moet sturen. Ik heb ze wel gezegd dat het in één keer goed moet gaan want ik wil niet niet dat het net zo gaat als met de telefoon aanvraag. Het heeft bijna 1 jaar geduurd voor mijn dochter op mijn bellijst stond. Ik had copietjes van die papieren en hier vertelden ze me dat ze geen papieren hadden ontvangen!

Overnachtingen kan ik van hieruit regelen en het kost ongeveer 10 euro p.p. per nacht. Ik heb om een folder gevraagd. Zodra ik die heb zal ik 'm je toesturen.

Er mogen 3 personen tegelijk op bezoek. Ze konden mij daar eerst geen antwoord op geven maar de bewaking heeft me vertelt dat max. 3 personen op bezoek mogen komen. Als je van ver komt mag je 2 dagen op bezoek komen maar ook hierop heb ik niet een officieel antwoord gekregen.


Support for Justice op bezoek in Zweden.

Op 2 en 3 maart 2012 zijn twee leden van de stichting op bezoek geweest in Kumla, Zweden.
Het heeft een aantal keren bellen gekost om het voor elkaar te krijgen maar het is toch gelukt om op korte termijn te bezoeken. De dochter van Sjoerd is het gelukt om vrij te krijgen van het werk terwijl ze net met een nieuwe baan is begonnen. Met drie personen togen we dus naar Anstalten Kumla.

We hebben een goede vlucht gehad, we vlogen vanaf Bremen. Support for Justice krijgt geen subsidie en moet dus op de kleintje letten. We zochten van tevoren naar de goedkoopste manier van reizen; onderhand begint dat een aardige sport te worden.
Op het vliegveld van Skavsta hebben we de auto opgehaald en vertrokken we richting Kumla. Vlak voor onze plaats van bestemming sprongen er twee herten over de weg. Ze hadden niet twee seconden later moeten springen want dan hadden we ze zeker bovenop de motorkap gehad.
Na wat vragen hier en daar kwamen we op het adres waar we de volgende 3 nachten zouden slapen. Het was inmiddels donker. Deze woning wordt gehuurd door de kerk en bezoekers van Anstalten Kumla kunnen hier tegen een zeer redelijke prijs overnachten. Er is o.a. een ruime woonkamer met t.v. aanwezig, speelgoed voor kinderen, een zeer ruime keuken, een goede warme douche en heerlijke bedden om in te slapen. Voor wie wil bezoeken in Anstalten Kumla is dit echt een aanbeveling. De supermarkten zijn tot ’s avonds laat open.

We hadden vernomen dat de gevangenis op loopafstand was dus diezelfde avond zijn we ernaartoe gelopen. Anstalten Kumla is groot, erg groot. We stonden voor de gesloten poort, wetende dat precies twaalf uur later het bezoek zou plaatsvinden. Uiteraard was het ook behoorlijk pittig voor dochter Mariëlle. Ze had haar vader 2 ½ jaar niet gezien. Nu was hij zo dichtbij maar nog steeds onbereikbaar voor haar. In de kou liepen we terug naar ons appartement, het was rond het vriespunt. We doken vroeg ons bed in, om 6.45 uur zou de wekker gaan.

Na het ontbijt en een warme douche liepen we de volgende ochtend naar de gevangenis. De lucht was strak blauw en de zon heeft de hele dag geschenen. We hebben ons gemeld bij de eerste poort. Daar werd gevraagd wie we waren en voor wie we kwamen. Ik spreek geen woord Zweeds maar in het Engels kun je je daar prima redden. Na de eerste poort kom je halverwege bij een andere poort. Na die poort ga je even verderop de gevangenis binnen en moet je je ID laten zien. Daar wordt ook gecontroleerd of je een afspraak hebt om te bezoeken. Als dit allemaal goed is kom je in een kleine wachtruimte terecht met lockers om je spullen in op te bergen. In deze wachtruimte is ook een toiletruimte aanwezig, hier moeten dames die een beugel-bh dragen deze uitdoen. Toch een beetje vreemd als je in de wachtruimte de bh’s op tafel ziet liggen. Uit ervaring weet ik dat een beugel-bh problemen of oponthoud kan veroorzaken dus wij waren voorbereid en droegen een bh zonder beugel. We hebben inderdaad geen problemen gehad. Als het tijd is word je één voor één in de volgende ruimte geroepen. Je laarzen/schoenen gaan door de scan en zelf loop je door een detectiepoortje. Bij een eerste bezoek moet je een papier tekenen dat je de regels accepteert. Na deze controle ga je weer een volgende kleine ruimte in en wacht je tot iedereen per bezoek compleet is.

Een bewaker doet die deur open en je mag een thermoskan heet water meenemen. Verder kun je een luxe koek uitzoeken en een stuk fruit. Voor degene die je bezoekt mag je ook iets meenemen. Hierna word je naar de ruimte gebracht waar het bezoek zal plaatsvinden. Het is in een cel! Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier wel de voordelen van zie. Je hebt privacy, je kunt elkaar knuffelen zo vaak je wilt. De deur gaat wel op slot. Als je iets nodig hebt bel je via de intercom en er is ook een alarmknop aanwezig. In de cel staat een klein tafeltje waar een plank boven hangt. Op deze plank staat oploskoffie, melk, suiker, bekertjes, poeder voor warme chocolade melk en er staat nog een bus met koekjes. Er staat 1 stoel in de ruimte en verder een klein bankje. Dan is er nog een bed en een toilet + douche aanwezig. Sjoerd vertelde wel dat zijn cel iets groter is dan deze. Het bankje kun je met een klep openen, hier liggen handdoeken in. Vrijdag konden we bezoeken van 9.00 uur tot 15.00 uur. Sjoerd had een warme maaltijd voor ons besteld.

Wij waren inmiddels dus binnen en na ongeveer 10 minuten werd Sjoerd naar onze ruimte gebracht. Het was een emotioneel weerzien tussen vader en dochter. Dit is één van de aspecten die Support for Justice zo belangrijk vindt. Om ongeveer 12.00 uur werd er op de deur geklopt en werd de warme maaltijd gebracht. We kregen een vegetarische lasagne. Een pak melk per cel en crackers met boter. De maaltijd was heerlijk warm en het was meer dan voldoende. Voor de gedetineerde is de maaltijd gratis, voor het bezoek moet betaald worden, dit moet de gedetineerde regelen.

Een paar minuten voor drie wordt er op de deur geklopt, het teken dat het bijna tijd is. Na het bezoek heb ik nog een paar dingen gevraagd aan de bewakers en alles werd vriendelijk en zonder problemen in het Engels beantwoord.

De tweede dag (zaterdag) konden we bezoeken van 9.00 uur tot 14.00 uur. De procedure was geheel hetzelfde. Deze dag kregen we vis met twee grote aardappelen, melk en crackers. Heerlijk als je van vis houdt.
Toch zit je daar met een iets ander gevoel. Je weet…morgen komen we niet. Je houdt de klok in de gaten… we maken afspraken, wat kunnen we in Nederland doen, wie gaan we benaderen?
Als we om 14.00 uur moeten gaan is er een erg emotioneel en zeer verdrietig afscheid tussen vader en dochter. Hoelang zal het duren voor we elkaar weer zullen zien?

Inmiddels hebben we in Nederland al een aantal Tweede Kamerleden aangeschreven en ook het Europees Parlement. Het is moeilijk om iets in beweging te zetten, het is moeilijk om iemand te vinden die wil luisteren en bereid is verder te kijken. Tien jaar krijgen voor iets waar je niet aan meegewerkt hebt is zwaar en heel erg lang. Met goed gedrag kan Sjoerd na 2/3 van zijn straf vrijkomen, maar dan is het 2016. Voor de WOTS komt hij niet in aanmerking omdat de straffen in Nederland lager zijn.